De eerste week onderweg

zaterdag 11 oktober:
Vol goede moed vertrokken we op zaterdag pas om een uur of vier, half vijf in de middag.

Eerst hebben we achterbladveren in Noordlaren teruggebracht en daarna nog een ander paar achterbladveren in Wageningen achter het hek neergelegd. Het was toen al avond.

Vervolgens, het was goed weer en het rijden ging lekker vlot, doorgereden via Den Bosch, Antwerpen, Lille, naar Parijs.

Bij Parijs waarschijnlijk een keer een bord gemist richting Orleans. We reden om 4 uur 's nachts door woonwijken, langs winkels, een lege marktplaats, een verlaten station, we zagen een clochard. Er waren veel stoplichten maar er was nauwelijks verkeer. Het was lastig de route naar Orleans te vinden doordat er zoveel verkeersborden waren. Soms waren de richtingsborden voor ons hoog/half hoog geplaatst, soms links of rechts van de weg!

Dankzij het rustige tijdstip waren we in een 1/2 uurtje door Parijs en weer op de grote weg naar Orleans.

Het was half 6 in de ochtend toen we allebei te moe waren om verder te gaan. We waren inmiddels 75 kilometer ten zuiden van Parijs, zijn gestopt en hebben met z’n allen geïmproviseerd in de auto geslapen. Anneke opgekruld op de voorstoelen, ’t stuur zat wel behoorlijk in de weg, een dekbed onder het hoofd om de gekke kuilen wat op te vullen en als fijn kussen. Martin diagonaal op de achterplanken. De jongentjes gewoon op hun achterzit/ligplaatsen.

Reeds vanaf Wageningen hadden Martin & ik om beurten geslapen/gerust op de achterplanken. We hadden er een matje, een kussentje en een fleece-dekentje. Anneke had last van koude voeten en heeft een dunne wollen trui om d’r voeten gewikkeld.

Gerben reist in een kinder-auto-stoeltje dat in verschillende standen te zetten is. Voor Johan is er een dubbele plek op de achterbank, een deel van de beenruimte is opgevuld met 5 pakken luiers en een weekendtas, een prima zacht bedje/holletje.

Voor Gerben kochten we er een flesje melk en we ontbeten met een verse baguette.

Zondag hebben we voornamelijk veel op een parkeer plaats gestaan vlakbij de grotere plaats Blois, waar we de volgende dag een specialistische garage over diesel motoren opzochten.

Martin wilde enkel het brandstof filter wisselen omdat de auto af en toe begon in te houden. Dus gingen we naar een parkeerplaats met speelplaats toen het reeds mooi en lauw warm weer was. Wat aanvankelijk een klusje van een half uurtje, uurtje was duurde tot in de middag ...

Het filter wisselen was heel erg nodig maar het is er eerst scheef in gekomen. Ook was er iets mis met de handmatige bediening van de diesel-opvoer-pomp.

Anneke heeft met de kindertjes, een paar keer de trimbaan gedaan en een heleboel hout gesprokkeld. Ook Gerben sleepte grote stammen en armen vol takken mee naar de auto. Het was een ruime leuke bosachtige parkeerplaats.

Het kampvuur hout hebben we in bruikbare stukken een grote groene waterdichte zak op het dak neergelegd. We hebben op de parkeerplaats geknutseld en voor het eerst de benzinebrander gebruikt voor een soepje en verse thee.

Martin bleef druk met de auto, we knoeiden wel wat diesel op straat en dachten dat we misschien wel een bekeuring zouden krijgen. Er kwam een keer een autootje langs, service van de peage (tolweg) en een keer een politie auto. Ze keken alleen maar, en wij hebben vriendelijk terug geknikt. Martin gebruikte luiers van Gerben om de viezigheid enigszins op te vangen. Hij heeft de hele dag geprobeerd het euvel te verherhelpen.

Anneke wilde absoluut niet de nacht doorbrengen op de parkeerplaats en tegen vijf uur hebben we de Franse wegenwacht gebeld en is er een sleepauto gekomen om ons op te halen. Groot was onze verbazing toen de auto het toen wel deed! We zijn achter de sleepauto aangereden, via een zijhek van de route de peage af gegaan.

We reden naar de garage van de sleepauto. Veel gedoe met betalen via de Reis- en Kredietbrief. Met de ANWB gebeld en die hebben goed advies gegeven en in het Frans met de garagehouder overlegd.

De plaatselijk mini-garage kon niks voor ons doen en gaf ons een adres van een diesel-specialist en een camping in de stad.

Dat zouden we doen, alleen we konden eerst de camping niet vinden en reden we door een fraai oud centrum. Tot slot wel de camping gevonden maar die was gesloten. We vonden gelukkig zelf redelijk snel een leuk plekje in het bijna-donker.

Er kwam nog een jager langs. Hij dacht dat het wel mocht, daar een nachtje staan. Het eenden afschieten was toch afgelopen omdat het inmiddels te donker was.

De volgend dag (maandag) naar de diesel-garage. Wederom hadden we moeite het te vinden. We werden vriendelijk geholpen maar er was geen tijd. De garage had het die dag te druk. We stelden voor dat Martin zelf zou demonteren en advies zou krijgen van de vriendelijke man. Dat vond hij direct goed.

We installeerden ons in een hoekje van de parkeerplaats. Martin met al z’n gereedschap bij de voorkant van de auto. Anneke met een speel/knutsel-tafel voor de kinderen achter de auto. Onze natte broeken en sokken van de ochtendwandeling aan het hek te drogen.

Tegen 12 uur was de klus weer klaar. We hoefden niks te betalen, terwijl de man er toch wel een half uurtje werk in had zitten. Hij vond dat hij niks gedaan had, enkel meegekeken. Martin wilde nog een tube vloeibare pakking kopen, deze kregen we cadeau!

Van Blois (75 km ten zuiden van Tours) richting Tours (route de peage) gereden. Vanaf Poitiers niet meer de peage gevolgd omdat het misschien wel net zo goed zou opschieten (grote snelweg N10) en gemakkelijker is een leuk kampeerplekje te vinden. We rijden toch gemiddeld maar 90 km per uur.

Het was plusminus 4 uur toen we een camping met wasmachine probeerde te vinden in Vivian. De camping was dicht. Zelf vonden we even later een erg leuk kampeerplekje: bospaadje, beekje, geschikt plekje voor een kampvuurtje!

We hebben de achterluifel opgezet omdat het net geregend had, en je nooit weet of er meer komt. Anneke maakte de bedden in orde, Martin kookte eten en heeft Johan geholpen met het kampvuur.

Johan genoot, Gerben was lief aan het spelen met een autootje, een emmertje, een schepje en een heleboel herfstbladeren. Johan had al een paar keer water gehaald bij de beek.

Na het eten ging Johan de afwas naspoelen van het schuim. Hij bleef een beetje lang weg en ik hoorde hem niet meer babbelen: DE BORDEN EN ONS PANNETJE DREVEN IN DE BEEK! Geen foto gemaakt, maar ze er snel uitgehaald. Na de afwas nog Sinterklaasspekjes gebrand, zoals Johan dat noemt.

Opa en oma gebeld en de andere grootouders een sms gestuurd. Gerben scharrelde wat rond met de po op zijn hoofd. Ongeveer 8 uur de kindertjes op bed, een 1/2 uurtje later wij ook. Het was ook al een tijdje donker. We waren best nog moe van de vorige dagen en Anneke kreeg het koud. Het vuur was al uit.

woensdag 15 oktober:
Voorbij Madrid, circa 100 kilometer zuidelijker zelfs, op een parkeerplaats overnacht. Deze dag ongeveer 900km gereden! Madrid om 1uur 's nachts gepasseerd om files te vermijden.

Met miezerregen vertrokken om ongeveer half 12 via Granada, Malaga, en pas om 5 uur in Algeciras. Daar nog een laatste keer naar een grote supermarkt geweest. Batterijtjes, heuptasje voor de paspoorten, laatste hamburgers en verder niet te veel want het past er niet meer bij in de auto. Door naar de boot voor Tanger.

We hadden geluk want de boot zou met 20 minuten al vertrekken. Het was een mooie nazomeravond en we aten stokbrood en een dronken een heleboel ananassap (2 liter-pak) als avondmaal.

Twee en een half uur later zijn we in Afrika!

Een rommelig gedoe tijdens het afrijden van de boot. Niemand die aanwijzingen geeft en iedereen die als eerste van de boot af wil zijn. Mensen die wel eens met de boot naar Afrika gevaren zijn met de auto, zullen dat zeker herkennen, want dat is normaal hier. Direct werden we opgevangen door beambten, ze dirigeerden ons naar opzij. Ze stuurden Martin terug aan boord omdat we geen stempels in ons paspoort hadden, deze daar alsnog gekregen na het invullen van immigratie formulieren. Martin bleef lang weg, maar komt terug met de stempels.

Dan mogen we verder voor de douane ...

Er staat al een rij van 8 à 10 auto’s en het gaat niet erg snel. We komen aanrijden en worden direct naar links geleid. Ojee, denkt Martin, dat ziet er niet best uit. Wel nee, we krijgen een andere behandeling omdat de anderen allemaal Marokkaan zijn, in luxe Duitse wagens of in oude auto’s, ongelofelijk vol geladen.

En ja hoor, binnen een 1/2 uurtje hebben we ook hier de juiste papieren en mogen we verder. Het is al erg donker.

We gaan op zoek naar een camping en zien al snel een bord voor een camping die ook nog in ons reisboekje staat als oké. De borden zijn luxe, dus de camping zal ook wel wat zijn. Meestal zijn campings in Afrika niks, verpauperd en vies naar onze maatstaven. Een camping met een hek erom heen en een bewaker is nu wel fijn. Dan hebben we een stukje zorg minder om onze spullen.

We kronkelen door de stad om er te komen. Gelukkig worden de borden regelmatig herhaald. Langs een druk marktplein via nauwe winkelstraatjes en smalle steegjes met diverse ambachten gaat de route. Wouw, dit is gelijk heftig: echt Afrika! (drukte, smalle steegjes, ateliertjes, heel kleurrijk)

Als laatste een stenen schutting met het campingteken op de muur geschilderd plus pijlen. Een nog nauwer straatje in en dan weten we het niet meer. Al snel is er een tienerjongen die ons de weg wil wijzen, hij wil wel een stukje meerijden. Hij loodst ons enkel nog een stukje retour en dan de hoek om en we staan voor de campingpoort.

De poort wordt geopend, een portier let denk ik op motergeluid en autolampen. Er staat een bord dat je niet mag toeteren. Wij gaan naar binnen en volgen een slingerend bergpad naar beneden vol palmboombegroeing aan beide zijden en een sprookjesachtig uitzicht over de donkere stad vol lampjes. Het is ongelofelijk rustig. Er zijn nog twee andere kampeerauto's en een plat geregende tent.

Het heeft net hard geregend en het miezert nu nog. De kindertjes slapen al. We zetten een tentje op voor 4 personen op. 's nachts regent het veel.

Gelukkig klaart het op en wordt ’t redelijk weer, wel fris je moet echt de zon en het liefst ook de luwte opzoeken om het lekker te hebben. We drogen de was van gisteren. We eten de hamburgers uit Spanje, en Martin en Gerben doen een middagdutje van wel 2 uur.

In de tweede helft van de middag gaan we met z’n vieren wandelen, de berg op, bij de campingpoort heb je uitzicht op zee met niet eens zover weg: Spanje. We lopen een eind, dragen Gerben grotendeels. Pauzeren op een rots, hangplek voor jong en oud, met uitzicht op Spanje en de haven, onze aankomstplek Tanger.

Dan slenteren we verder richting de kasba, een grote poort door met 2 kanonnen er boven op en dan ben je in de kasba.

Vandaar door naar de medina en het drukke marktplein waar we gister met de auto langs waren gekomen. Daar zijn allerlei eettentjes en gaan we dus wat eten. In het winkeltje er naast koop je drinken voor bij het eten. Johan moet plassen, dat kan daar niet en Anneke gaat op zoek met Johan waar dit wel kan. Dichtbij is een badhuis, douche staat aangegeven en ja hoor je kunt er ook plassen.

We komen terug bij Gerben en Martin, eten de sla en de laatste olijven op. Bij het buurwinkeltje kopen we nog fruit om mee te nemen naar de camping.

Dan willen we met een mini-taxi terug. We houden er twee aan maar geen van beide wil ons meenemen, de minitaxi’s zijn voor maximaal 3 personen en Gerben wordt ook al meegeteld. Dan nemen we een grotere taxi zonder vaste prijs (ongeveer 3 keer zo duur ) en laten ons tot onderaan de camping terug rijden. Johan is erg moe en heeft het koud, als hij uit de taxi stapt. Hij wil alleen nog maar naar bed.

Als de jongentjes op bed liggen drinken Martin en ik een kopje thee, en knutselt Martin een extra 12-volt aansluiting achter in de auto zodat we ook vanaf daar met een adapter kunnen computeren (het snoer is niet erg lang). Anneke kan nu zelfs computeren als we rijden. Straks, nu, (het werkt al terwijl ik dit type), kan het ook bij de achterdeur onder het luifeltje. Maar nu is het te koud en zitten we voor in de auto.

Dit was het voor de eerste keer, het is veel werk om het verslag bij te houden en in te typen. Gelukkig wel leuk om te doen maar de kindertjes willen ook wel graag mijn aandacht.

Groeten uit Tanger, van Martin, Johan, Gerben en

Anneke