Reizen door Marokko

Ook willen we geld halen. De eurocard lukt niet want de pinautomaat krijgt geen verbinding met onze bank, net als de creditcard. Dan proberen we traveller cheques. Martin zei dat 3 banken het niet wilden aannemen, maar dat er toen een pinautomaat was die het wel deed. Nog wat eten voor onderweg en we rijden pas na zo'n anderhalf uur de stad uit.

De stad uitrijden is ook nog een hele kunst. Net als bij het afrijden van de boot: iedereen wil eerst en ze gaan ook gewoon 2 of 3 auto's breed naast je staan. Bijna elk kruispunt heeft z'n eigen agent die soms aanwijzingen geeft maar meestal niks doet. Ze hebben grote wit lederen manchetten om hun armen en Johan zei: "Dat is ook niks, een politieagent met gebroken arm die toch moet werken.....". Martin zag een politieagent een plas doen tegen een boom.

Na vragen, zitten we op de goede weg de stad uit, maar het verkeer blijft druk en hectisch. Pas wanneer we de kust zien wordt het relaxter, en we rijden dan ook eerst het strand op. Martin neemt een duik in zee. Johan vraagt om een schep en begint met zandkastelen bouwen. Gerben is bijna niet meer weg te krijgen bij een scheepswrak, hij gebruikt deze als klimrek. We laten de jongentjes een uurtje spelen. Het is al bijna 2 uur als we nog een kilometertje terug rijden, want daar worden zandauto's met 6 man tegelijk vol geschept. Dat is met een kwartiertje gedaan en ze vinden het leuk met ons te praten.

De chauffeur kocht een snuif voor Martin en Martin kreeg een vuurrood hoofd ervan, het was erg scherp. De vrachtauto's rijden af en aan, er zijn er continu wel een stuk of vijf of acht! De werklui, 3 van de 6, gaan mee om vervolgens het zand terplaatse er weer uit te laden. Het zand is voor een autoweg vlakbij. Ze kregen met z'n zessen 150 dirham (is 15 euro) voor 6 kuub zand in de wagen scheppen.

Wij gingen verder en zijn die dag tot in Rabat gekomen. Wederom kwamen we met donker aan en het is dan sprookjesachtig mooi. Er waren veel kasteelmuren en overal lampjes en hier en daar palmbomen.... Johan zei: "Wat jammer dat dit langer dan 1 dagje rijden is, anders wil ik hier wel heen met mijn vriendjes als verjaardagsfeestje.". We overnachten op de camping van Rabat in Sale een voorstadje aan het strand. Een grote rivier over en je bent in Rabat.

Op de camping trekken we veel op met Judith uit Zwitserland. Ze is met openbaar vervoer een paar maand op reis samen met haar 2 jaar oude zoontje Alexander en hond. Ze bivakkeert in een tentje en ze heeft vreselijk veel mee. Er zijn ook nog een paar caravans en minibusjes en een grote campers, een stuk of wat, alleen daar hebben we geen contact mee. Rabat is aan de andere kant van de rivier, en de brug is ver lopen. Voor 1,5 dirham (15 eurocent) brengt een roeibootje mensen naar de overkant.

's Ochtends gaat Martin met de jongentjes als attractie de rivier over. Als ze terug zijn maken we een mooie en lekkere fruitsalade met meloen, granaatappel en stukjes kiwi.

Gerben gaat op bed en het wordt ook heel, heel slecht weer. Er valt veel regen en het waait stevig..... We zitten in de auto en Johan ziet de tent van Judith en Alexander de lucht in waaien. Onze Martin en de Martin van de andere landrover gaan de hoosbui in om alles enigszins bij elkaar te rapen en de hond elders een plekje te geven. Wanneer Judith en Alexander terugkomen is Judith vooral bezorgd om de hond maar die is rustig bij het washok net als grotendeels al haar spullen. Wij passen een uurtje op Alexander in de kantine en Judith heeft van de camping een kamer om te ordenen en misschien te slapen gekregen.

Dan gaan wij voor de eerste keer naar een cyber-cafe, zoals dat hier heet. We versturen ons eerste verslag en een heleboel foto's. Het is heel erg goed opletten met het toetsenbord en de instructietekst springt ook steeds terug op het Arabisch. We zijn er wel anderhalf uur en Johan heeft ook nog een 1/2 uurtje Bob de Bouwer spelletjes gedaan. Het is een ruimte met circa 15 computers, na een 1/2 uurtje huurden we nog een plekje erbij.

Daarna willen we door om iets te eten, eerst koop ik onderweg 1 losse luier, dat is hier gebruikelijk (een vol pak is trouwens ook maar 8 stuks). Ik had niet eens verwacht dat het bijna overal te koop zou zijn, wel handig. We slenteren naar de vismarkt maar deze blijkt al gesloten te zijn. Er is nog een straatverkoper, hier kopen we na een tijdje soebatten 2 soorten vis en een paar handjes vol garnalen. Ook hebben we reeds erbij geregeld dat een moeder en zoon hun kraampje nog weer even open doen en het voor ons gaan klaarmaken. De vis is lekker maar het zit wel wat apart op zo'n verlaten vismarkt.

Van een vreemde man krijgen we een heerlijk gekruide warme vissenkop, de vissoort blijkt zeepaling te zijn en de man de nachtbewaker van de stalletjes. Wanneer we het bordje terug brengen blijven we nog even bij z'n vuurtje, ook wil de man graag op de foto. Hij wil ons nota bene geld geven voor de foto.... Hij heeft geen adres, wij kunnen de foto niet na sturen. Misschien dat hij morgen een adres heeft? De man leek een engerd maar bleek erg aardig.

We kopen nog malaria provilax voor Anneke. In Tanger konden we alleen niviquine krijgen en de bedoeling is een combinatie met paludrine te gaan slikken. Er is 1 doosje goed voor 1 maand. Het is een nieuw medicijn, althans de vorm "savarine". In plaats van elke dag 1 tablet en 1 keer per week 3 van de andere soort te slikken kun je nu gewoon 1 pilletje per dag nemen. Handig echter we hebben voor 4 maand nodig, Wanneer ze bestellen is het er na 4 uur pas. We kopen het ene doosje en hopen het elders ook nog te kunnen krijgen.

Na het ophalen van de paspoorten met visumstempels, afscheid van Martin, rijden wij door naar Casablanca. In Casablanca is de ambassade voor Mauretanië. Misschien lukt het ons om de paspoorten vandaag nog in te leveren. Casablanca is maar 200 km zuidelijker dan Rabat. Plusminus 3 uur zijn we in Casablanca, na kort zelf zoeken vragen we een petit taxi voor ons uit te rijden om zo misschien nog op tijd te zijn. Alleen 's ochtends tussen 9 en 12 uur zijn ze open voor visa.

dinsdag 21 oktober:
We regelen het visum voor Mauretanië en ondertussen hebben we onze was bij een aardige mevrouw ingeleverd met een winkeltje met 6 wasmachines en 2 drogers. Tegen 12 uur is ons paspoort klaar en ook onze was. We eten nog even wat op straat en proberen nog een internetcafé te vinden maar willen ook verder.

Pas om 14:30 zijn we de stad uit. We rijden een kustroute en zo'n 100 km ten zuiden van Casablanca vinden we een leuke kampeerplek op het strand (33.26.694N 8.01.703W). Er zijn bijna continu een stuk of 3 jongetjes die kijken en steeds dichterbij komen. Uiteindelijk gaan ze met onze jongens spelen, emmertjes met zand omkeren, er stonden wel 12 torentjes. Af en toe regent het veel en we zeggen dat ze onder de luifel mogen staan want ze gingen niet naar huis.

Als wij willen eten sturen we ze weg en dat doen ze ook 's avonds. Als we de kindertjes op bed willen doen krijgen we bezoek van de papa en grote broer en nog een kindje van 4. Ze hebben een kan verse koeienmelk mee. We wilde net een pakje melk voor Gerben open maken en willen nu dus hun melk gebruiken maar dat mag niet. We moeten de melk eerst koken en dat doen we dus ook, maar dan wil de man helpen het uit de pan in de fles van Gerben te doen. Hij spoelt z'n glazen kan om en deze knapt als de kokende melk er in komt, heel jammer en iedereen is sneu. Ze gaven ons ook nog een mandje vol tomaten en een paar eieren. Ze blijven een uurtje en vragen ons mee naar hun huis. We spreken af morgen vroeg langs te komen.

Wij zijn nu best wel moe en willen bij de auto met de kinderen blijven, ook vind ik het leuk om de mensen samen met Johan en Gerben te bezoeken. We gaan slapen, alle vier in de auto, 's nacht breken we de luifel af, niets blijft buiten staan.

De familie bestaat uit Schoonmama + grote dochter, man vrouw en 2 kinderen + nog 2 grote broers van de man omdat hun moeder is overleden wonen zij bij hen. Zo ongeveer dan, schoonmama is 38 en dus al oma, net zo oud/jong als ik ben! Maar haar kleinkinderen zijn ouder dan mijn kinderen. Er was nog een man, ik weet zijn relatie tot de familie niet. Hij hield zich verder afzijdig (misschien schoonpapa). Wij hebben een kijkje genomen in en rondom hun huis. Het was pover, een binnenplaats met een paar ruimtes er aan vast, een nette kamer en twee slaapkamers, 1 was niet opgeruimd en er werd volop gegiecheld. Als laatste de keuken: 1 kast en een grote gasfles en iets van een aanrecht, het hele huis had aarden vloeren en soms een kleed. Alles was keurig aangeveegd en opgestapeld (beddegoed en kussens en zo, behalve dus die ene kamer).

Er aan vast gebouwd ongeveer hetzelfde. Op de binnenplaats stond een kalfje. In de nette kamer werden snel kleden neergelegd en kussens, we kregen drinken aangeboden, de jongens koemelk en de grote mensen koemelk met een beetje koffiepoeder erdoor, ook hadden ze een brood opgewarmd. We hebben trouwens ook nog in hun stal gekeken, daar waren 2 koeien en een paar kippen. Buiten om hingen smoezelige kledingstukken in een stekelboom te drogen.

Bij ons afscheid hebben we 2 t-shirts weggegeven. Zoals gebruikelijk zeurden ze ook nog om geld, daar houden wij niet zo van. Na een snoepje voor iedereen zijn we weggegaan.

Richting El Jadida tot en met Safi hebben we de kustroute gereden. Bij een restaurantje onderweg hebben we gehakt en wat tomaat en ui laten roosteren. Eerst ga je dan zelf naar de slager en laat je een stuk koe afsnijden die door de gehaktmolen gaat. Bij de slager kun je het vlees al laten kruiden. Ook ga je zelf lans de groenteboer en de bakker als je er groente en/of brood bij wilt eten. Meestal bij een buurkraampje kun je drinken kopen of je drinkt een Marokkaanse thee.

Uiteindelijk vertrekken we toch nog met veel regen en nat beddengoed. Het is dan al half elf. Snel vullende rivier. In de buurt van Smimou wordt het bergachtig en zijn we uitgestapt. Martin zag dat er net nog een lege rivierbedding was en even verder op een snel stromende rivier. We zijn een stukje terug gegaan en het was heel bijzonder de rivier er aan te zien komen in de lege bedding. Johan zei dat het leek of de rivier ''boos'' was......

Schorpioen
Een volgende stop was hoog in de bergen met in de verte uitzicht op de oceaan. Het was er lekker zonnig en er was een briesje, we hebben toen een waslijn gemaakt en ons beddengoed te drogen gehangen. De jongens konden er fijn spelen, zand, water en wat zachte stenen. Johan leefde zich uit met cement maken. Natuurlijk kwamen er ook weer een paar jongentjes kijken. Op een gegeven moment lieten de Marokkaanse jongens Johan een schorpioen zien! Wij vonden het ook erg leuk deze in het echt te zien, maar ik vond het gebied direct een stuk minder veilig voor Johan en Gerben om er zo vrij te spelen. Aan de andere kant zijn de kinderen heel aardig voor Johan, die ze doorgaans negeert en voor Gerben die het wel leuk vindt om extra kusjes te krijgen en handjes te geven. De kinderen worden wel vaker op straat spontaan gekust door andere volwassenen en door grotere meisjes, ik denk dat het betekent dat ze het fijn vinden dat wij er zijn. Johan zei dat hij soms een kusje terug geeft.

Terug naar het verhaal: de grotere kinderen zijn gewend om op de kleintjes te letten. Het was een zwarte schorpioen, waarschijnlijk niet gevaarlijker dan een wespensteek thuis. Ik heb ons insecten/reptielen uitzuigsetje grijpklaar gelegd. De Marokkaanse jongetjes gingen ook rustig verder met hun knikkerspel.

Daarna ging de route bergafwaarts en hebben we heel dicht langs de kust gereden. Het was prachtig met de branding op rotspartijen en op strandjes. Van onze vorige Marokko reis wisten we nog hoe leuk en lekker je vis kan eten bij de visafslag in Agadir. Ze waren gelukkig nog open en we hebben er heerlijk gegeten.

Agadir is zo'n beetje de laatste echte grote plaats in Marokko en we hebben nog even geprobeerd meer medicijn "savrine", Malaria provilaxe voor Anneke te kopen. Het apotheekje had het niet, maar kon het met een 1/2 uurtje wel leveren. Het bleek ook nog eens tegenover de camping te zijn, het was al bijna 5 uur. We besloten de medicijnen te bestellen en op de camping te gaan overnachten. Het was heel ruim op de camping, we reden een beetje rond en zijn vlakbij een andere oude Landrover gaan staan, met een Engels kenteken en een daktentje, extra ingepakt i.v.m. de regen.

We maakten kennis met een zuid Afrikaanse man en een Nieuw Zeelandse vrouw die 2 jaar de tijd hebben! Een jaartje langs de westkant richting Zuid Afrika en het andere jaar langs de oostkant weer noordwaarts. Er waren ook heel veel poesjes op de camping, vooral Johan vond dit erg leuk.

Martin en Gerben zijn nog even de stad in gegaan voor een internet cafe. Johan en Anneke hebben de auto slaapklaar gemaakt, er moet dan een heleboel overgepakt worden van tassen en extra slaapspul worden uitgerold. Johan heeft veel walkman geluisterd, hij was verder ook veel te moe (Gerben slaapt meer dan Johan in de auto tijdens het rijden).

Als we nog verder de stad uit rijden zien we een adres dat Martin bedoeld en we gaan vragen. Het is bijna 2 uur en ja ze kunnen de aanpassing aan de veren maken! Er wordt een belachelijke prijs voor gevraagd en na een tijdje onderhandelen betalen we circa de helft + een fles cola. Eigenlijk waren wij bezig weg te rijden toen iemand plotseling een zware kruiwagen achter de auto geparkeerd had en zijn we weer verder gegaan met onze echte laatste prijs. De fles cola erbij en ze konden aan de slag.

Het is een tijdrovende klus. Er zijn wel een mannetje of 6 of 8 bij de garage maar 1 jongen is er alleen voor de boodschapjes, weer een ander hoeft alleen af en toe wat aan te geven. Er is er één die het meest geplaagd wordt en tevens het hardste werkt, samen met de baas. Maar misschien hoorden de andere jongens er ook wel niet echt bij maar waren ze er gewoon om dat het wel interessant is. De wielen hoefden er dit keer niet af. Ze sleutelden aan de overkant van de weg aan onze auto omdat daar meer ruimte was.

Martin heeft nog met de garage-jongens mee gegeten, couscous. Tussendoor moest hun eigen gereedschap nog weer even gelast omdat het kapot ging. Anneke heeft wat rond gewandeld met Johan en Gerben. Ze hield een langzaam rijdende ezelkar aan en is een 1/2 uurtje met de jongentjes rond gereden. De man vervoerde eigenlijk kleine zakjes kooltjes, waarschijnlijk voor het koken. Bij een thee cafe uitgestapt en wat gedronken. Vervolgens nog een tijdje met de jongetjes naast de auto gezeten en toen weer een resaurantje op gezocht op loopafstand voor wat avondeten.

Pas tegen 7 uur was de klus aan de auto klaar en nu staan we zo'n 6 cm hoger! We zijn snel de stad uitgereden en de boys vielen weldra in slaap. Wij hadden wel zin om nog even wat kilometers te maken. Het was toch al donker, met gaan slapen maakte dat niets meer uit. Een paar kilometer verderop heeft Martin eerst de lampen nog anders ingesteld, deze schenen nu veel te dichtbij.

Ik ben na het ontbijt nog weer een uurtje in de tent gaan slapen. We houden weekend. Er komt een man op de fiets langs met op z'n bagagedrager een kratje met één grote vis. De vis hebben we gekocht en nog door de man laten schoonmaken. Martin heeft hem gebakken, met olijven, citroen en tomatensaus. Het was een smakelijke lunch. We zetten was in de week en gaan met de auto naar het strand.

Bij het strand gaat Gerben scheppen, Martin gaat de route voor de komende maanden plannen, Johan heeft plezier er in om wat werk van school te doen en Anneke is aan het computeren. Daarna gaan we hobbelweggetjes rijden om de auto een beetje te testen. Het lijkt allemaal prima.

We rijden een kustroute en zo'n 15 km verderop kunnen we warm brood kopen. Even daarna zien we een mooi strandje met zand en een indrukwekkende doorkijkrots. Hier gaat Martin zwemmen. De branding is heel erg sterk: het ene moment staat Martin tot z'n enkels in het water, twee golven later tot z'n navel. Johan mag dan ook alleen een beetje pootje baden. Johan krijgt er geen genoeg van maar we willen verder.

Het is al half tien, we waren zo mooi vroeg op pad deze dag en hebben nog maar weinig kilometers gedaan. We rijden een prachtige bergroute naar Goulimine. De jongetjes slapen in de auto. Door een douaneman in de bergen worden we 5 minuten aan de praat gehouden, hij is allervriendelijkst en zegt dat de weg misschien geblokkeerd is/is geweest verder op. We snappen er niet veel van en zien andere auto's ook doorrijden er is trouwens geen andere route.We rijden verder.

Om plusminus 11 uur rijden we de stad Guilimine binnen en stoppen we om weer wat fruit te kopen. Een Engels sprekende man en z'n vriend spreken ons aan. Ze vertellen over een grote markt waar de mannen van de woestijn komen. Ze zijn er al een paar dagen. Ze willen spullen ruilen of verkopen. Ze zijn hier om dadels in te kopen om te eten tijdens de ramadan. Ze willen graag een lift... Eerst laten we ons het cybercafe van de stad aanwijzen en een brievenbus. Allebei moeilijk zelf te vinden.

Dan zo'n 10 kilometer verderop zou de plek zijn. Onderweg vertellen ze veel. Bijvoorbeeld dat het woensdag anderhalve dag heel erg geregend heeft en dat de wegen twee dagen niet berijdbaar waren. Dat zoveel regen niet gewoon is voor hier, misschien wel 8 jaar teug het ook zo geregend heeft. Verder wijzen ze ons een pad dat gebruikt wordt door de racers van de Parijs-Dakar route.

In de oase waar wij naar toe gaan houden ze dan een nacht halt. Ze vertellen dat de race belangrijk is voor de arme mensen hier omdat er veel kado's worden weggegeven of dat ze schoolboeken kopen voor de mensen hier.

We zijn in de oase en parkeren de auto ergens tussen de palmomen en aarden muren. We gaan naar binnen. De man in het blauw nodigt ons uit verder binnen te komen. (Traditionele blauwe jurk met mooi borduursel en een grote zak voorop, grote blauwe hoofd hoofddoek om ) Op een binnenplaats heeft hij een nomaden tent veel kleden en spullen uitgestald. Er volgt een hartelijke begroeting met veel kussen en prachtige wensen met en voor ons allemaal. De man heeft een prachtige bulderstem en vliegt ons elk moment enthousiast om de hals, erg grappig.

Hij zet thee voor ons en we mogen van alles vragen. Het is dus erg leuk dat we twee tolken hebben! Wanneer Martin verteld dat de taxichauffeur in Agadir heeft gezegd dat het op de radio was dat het zelfs flink geregend heeft in Nouakchott is hij zo blij dat Martin weer uitgebreid omhelsd wordt. Hij komt uit Mauretanië en heeft 38 dagen gereisd met z'n kamelen. Hij is zo'n twee maand van "huis", hij is een nomade met twee vrouwen en 5 kinderen. Er wordt vooral geld verdient om straks veel dadels mee terug te nemen.

Dan haalt hij z'n spullen uit de kist. Er zijn kleden en hij legt uit over de motieven. Schatkistjes, dolken en sierraden. Ook heeft hij een paar blauwe hoofddoeken. Het is een bijzondere manier van handelen, hij geeft ons een mand en daarop kun je de dingen leggen die je misschien wilt kopen of zoals hij zegt de prijs van wil weten. We kopen z'n blauwe hoofddoek en dan wordt er nog heel lang onderhandeld over een ringetje en een kamelenzweepje.

We gaan weg bij de man en de gidsen nemen ons mee voor een wandeling door de oase Het is erg leuk om het irrigatiesysteem te zien, onderweg plukken we af en toe wat dadels.

Met de auto rijden we naar de stad waar een ommuurd terrein is waar de kamelen zijn van de handelaar. Ze kwamen met 67 kamelen en hebben er 27 verkocht. De kamelen mogen niet over zijn want ze eten alles!