Bericht uit Afrika

Ons plan is om naar Banjul te gaan en daar eens in de haven te kijken met het idee onze auto ooit eens voor een kortere vakantie daar heen vooruit te verschepen ...

Wanneer we een politiestop tegen komen vragen ze altijd: "waar kom je vandaan en waar ga je naar toe?"

Hier in Senegal zijn ze hoogst verbaasd dat je het hele eind uit Nederland zelf hebt gereden en dit keer adviseert de agent ons een kortere route te nemen richting Banjul, niet richting Dakar, alleen het eerste deel zou een beetje slecht zijn, en we moeten 500 meter terug en dan links.

Eigenlijk willen we dit wel, hoewel de route wel een stuk moeilijker te vinden zal zijn. We rijden dan ook gelijk verkeerd, wel erg leuke takkenhutjes waar de mensen in wonen gezien. Dan vragen we iemand en die wil gelijk wel een stukje mee om de goede weg te wijzen.

Zo komen wij op de goede route. Het is een leuke route met veel controleposten maar wij mogen steeds met een knikje al verder en het zijn vooral de Senegalezen zelf die uitgebreid gecontroleerd worden.

De ronde hutjes krijgen een vierkante versie. Martin ziet een grote leguaan de weg oversteken. We krijgen ook weer een lekke band die we dus moeten wisselen (we stoppen vanwege de drukte maar niet in het dorpje waar we de lekke band ontdekten maar net daar buiten) en het blijkt een gerooid pindaveld te zijn. Johan vindt het geweldig. Hij vindt takjes met nog wel 10 pinda 's tussen de worteltjes en misschien omdat ze in de zon lagen smaken ze al direct goed. 's Avonds laten we de band plakken . Alleen toen bleek de reparatie niet goed en het is al echt donker als we het reservewiel er weer onder zetten. Snel pap en een beetje chocolademelk voor de kindertjes gemaakt en een beetje brood gegeten terwijl Martin de band wisselde. We rijden de stad ruim uit en het is weer een verschrikkelijke kuilenweg (daarom wil ik lekke banden zo snel mogelijk weer geplakt hebben, om altijd door te kunnen).

Het is ook verschrikkelijk donker en het is moeilijk een plekje voor de nacht te vinden omdat er veel begroeiing is en we iets van riet zien. Uiteindelijk vinden we een zijpad richting een paar hutten (eerder ook al zo'n pad geprobeerd, maar toen direct op een erf met hutjes gekomen).

Af en toe een boom en verder veel hoog graan of zoiets. We parkeren langs het weggetje maar kunnen er geen tent opzetten. Martin en Gerben gaan op het dak in de binnentent van het daktentje slapen. Het is erg warm buiten. Johan en Anneke gaan in de auto slapen met het nieuwe geïmpregneerde muskietennet binnenin opgehangen, dit wil erg goed. We laten de raampjes open zodat het een beetje door kan waaien.

De eerste mensen komen net na de zonsopgang langs maar ze zijn niet nieuwsgierig. Ze zijn op weg naar hun werk op het land, want ik zie iets van een ploeg op de paardenkar liggen. Er komen enkele paardenkarren langs en ook wel mensen gewoon te paard, enkel op een dekentje gezeten. Dan komen er nog 3 dames langs met een baby en is het Gerben die contact maakt door baby, baby te roepen. Ze lopen even terug om met ons handjes te schudden.

Dan gaan we verder met onze reis richting de grens met Gambia. We willen de Gambia-rivier oversteken met een pontje. Na een tijdje komen we in een dorpje waar we de band nogmaals laten plakken. Dit gebeurt heel erg op z'n Afrikaans want de binnenband wordt zelfs genaaid en wordt ook nog eens 5 minuten in een vuurtje gevulkaniseerd.

In het zelfde kleine dorpje is onder een dikke boom een minimarktje, we kopen er een paar minitomaatjes en ook een plastic zakje vol met pindakaas, we mochten eerst een likje proeven, nou dat lusten we wel.

De reis gaat verder naar de grens, Martin regelt de papieren en Anneke zit met de jongetjes in de auto, deuren op slot want anders doen ze gewoon je deur open om contact met je te maken en mogelijk om te stelen. Er komen veel verkopers langs, ze hebben van alles: pinda's, slippers, zeep, tandpasta, petjes, kinder-mobiele telefoontjes met veel lawaai. Martin vertelde dat ze de papieren wilden zien die we gekregen hebben toen we Senegal in gingen, daarop stond dat we 50.000 cfa's hebben betaald en nu willen zij ditzelfde bedrag. Martin heeft het met 1.000 cfa's betalen kunnen regelen (destijds bij binnenkomst waren we al erg sneu dat ze persé 5000 cfa's wilden hebben omdat wij een carnet de passage hebben zou dit volgens ons dubbel betaald zijn).

Martin heeft bedacht een volgend keer het papier niet te laten zien, gewoon zeggen dat wij dat niet hebben gekregen omdat wij een carnet hebben.

Sorry ,het ging nog weer anders maar zo ongeveer, er waren nog meer tussenloketjes en het kost 1 x wel 5.000 cfa's, 1x 1.000 cfa's en daarna dus ons trucje.

OK Gambia in en weer naar de volgende douanepost. Martin gaat weer met de papieren naar het loketje en komt terug met de mededeling dat we achter het kantoortje moeten parkeren.Ze willen van alles bekijken, doordat de jongetjes mee zijn, zijn ze wel gelijk vriendelijk. Johan rent en ravot wat heen en weer en Gerben gaat even op de po.

Weer willen ze hetzelfde trucje uithalen met ons en als Martin zegt geen papier te hebben is het al goed. De wegen zijn vol gaten, we hobbelen enorm. Het heeft de auto al een beetje ontwricht. De auto is een halve centimeter breder geworden, want onze bed planken zijn nu aan de smalle kant, ze zakken soms in.

Met de boot mee ging heel relaxed. Per keer gaan er zo'n 8 en op de andere boot zelfs wel 20 of 25 auto's mee. We hoeven maar twee beurten te wachten. We zien prachtige reclameborden aan de overkant van de rivier om vooral geboorte aangifte te doen en ook om vooral onder een klamboe te slapen. We zien ook een bord van Tendaba camp, 35 kilometer de goede kant op. Dit is nog een uurtje hobbelen over de Afrikaanse weg en lijkt ons wel wat als overnachtingsplaats.

Als we er bijna zijn, we zijn dan al van de grote weg af, ziet Anneke kinderen lopen met vers brood, dus is ze uit de auto gegaan om te vragen waar ze dat vandaan hebben. In een klein hutje staat een grote steenoven. Er passen 5 broden per keer door het ovendeurtje. In de oven is plaats voor zo 'n 20 broden. We hebben inmiddels ook weer een sissende band, maar in het dorpje is het te druk. Er zijn al zo'n 30 kijkende en krioelende kindertjes. We kunnen er nog 10 minuten op doorrijden want het sist maar langzaam, net genoeg om bij het kamp te komen. We nemen nog een moeder met een ziek dochtertje mee (3 jaar en malaria) maar eerst krijgt de ezelkar voorrang want het pad is maar smal en wij staan op een pleintje.

Dan horen we een enorme knal en zijn we bang voor een aan flarden gereden band. We kijken overal onder de auto maar de oorzaak was een laag hangende boomtak en nu is de kist op het dak iets kapot en ook het roof rack. Het is wel te reparen, zeker op z'n Afrikaans. Aan een goede autoband is vast moeilijker te komen!

Tendaba camp is voor ons wel een beetje luxe: er is zelfs een (mini) zwembad en er staat een airconditioned minibusje op de parkeerplaats. We mogen er niet kamperen maar het is er wel relaxed. We huren een kamer en mogen nu dus ook in het zwembad Gerben vindt een loopauto en maakt vele rondjes bij het zwembad. Johan vindt het heerlijk in het water. Martin is maar kort bij het zwembad want hij wil de velg schuren en schilderen. Wellicht schuurt er roest tussen de velg en de binnenband wat de oorzaak kan zijn van de vele lekke banden. Hoewel de wegen hier dus ook erg slecht zijn. De meeste tijd rijden we met één wiel in de berm, plusminus 30 cm lager, en met de ander op de weg, of Martin laveert tussen de gaten door, zo'n 15 cm diep en die zijn er erg veel. Het is heel apart!

Vandaag hebben we weer een leguaan zien oversteken, hij was circa 1 meter lang en we reden hem bijna plat.

Gerben heeft gekke vochtblaasjes op z'n beentje en ik probeer bij andere gasten te vragen of ze weten wat het is. Het is een insectenbeet van een paar dagen terug met dit als enige resultaat, gelukkig nog geen malaria. Voor Martin hebben we een aantal dagen geleden een zalfje gekocht met antibiotica erin, zijn wondje was met anderhalve dag over en we gebruiken nu dezelfde zalf voor Gerben.

We eten die avond heerlijk in het restaurant en we hebben gezellig nagetafeld met 3 Nederlandse birdwatchers. Johan had contact gemaakt hen door ze te vertellen van de krokodillenvijver achter de hoge muur. Ze hebben circa 15 vogelnamen in een schriftje voor ons opgeschreven, een fractie van wat ze gezien hebben. Johan heeft de jongens de krokodillen laten zien. Toen naar bed, onze kamer was tijdens het diner al met een insecticidenspuitbus gespraid. De kamer is verder goed muggendicht. We doen dus steeds de deur heel voorzichtig zo kort mogelijk open want er zijn wel veel muggen buiten. Gelukkig is er binnen een ventilator want het is ook erg warm.

We zijn een paar dagen in Tendaba kamp in Gambia gebleven. We vonden het wel erg lekker dat daar een zwembad was en een goed restaurant. Martin kon er ook goed klussen aan de auto, daar is continu wel wat aan te sleutelen. Je krijgt ook echt ontzag voor de auto als je meemaakt wat die kan.

Na Tendaba kamp zijn we naar Kaufontiene gegaan, in Senegal. Een kennis van ons heeft daar een aardig groot stuk land met een kampement erop. We zijn er 4 jaar geleden ook geweest.

Het dorp is veel groter geworden, veel grotere marktplaats en veel meer kleine winkeltjes. Richting de zee was vroeger minder bebouwd en nu wel, veel kampenten en ook af en toe Europeanen die daar hun eigen stekkie hebben. Eer is nu zowat voor de poort van Kelediang, zo heet het kampement, een winkeltje met af en toe een beetje vers brood te koop. Wanneer het verse brood is uitverkocht verkopen ze gewoon het brood van de vorige dag verder, je moet dus altijd zelf het brood even voelen voordat je het koopt.

Op het terrein van het kampement is een groot gastenverblijf erbij gebouwd, een derde waterput geslagen, en ze verbouwen op enkele open plekken bisap, een leuke rood bloeiende struik/tak. Het is een ielig plantje dat in de regentijd geplant wordt en na een paar jaar, zo vertelde Marieke, nu eindelijk aanslaat. Ze hoeven nu niet te gieten. Allerlei ander stuiken en bomen op het terrein wel.

We hebben gekampeerd onder de bomen vlakbij het restaurantgebouw dat weer dichtbij zee is. Zodra je het terrein af ging aan die kant stond je op het strand, misschien nog 50 meter duinbegroeiing. De zee was altijd lauw soms hele heftige golven en ook wel vaak heel prettig om in te baden. Er waren ook koeien op het strand, verder weinig mensen.

Gelijk de volgende dag dat wij waren aangekomen kwamen Errin & Steffanie met wie we door de woestijn gereden hadden. Wij hadden dit half zo af gesproken en het was ook weer erg gezellig samen. We hebben zelfs samen een varkentje geslacht de laatste avond! Martin is een hele dag samen met Errin in een grote piroque de zee opgeweest. Met 18 anderen samen hebben ze zo'n anderhalve ton kleine visjes gevangen.

We waren in het dorp toen iedereen naar de moskee ging in hun mooiste kleren, omdat de ramadan is afgelopen. Iedereen was erg blij en we werden meegevraagd naar huis. Daar hebben we rijstepap met zure yoghurt meegegeten. Het was wel lekker en vooral erg gezellig. Je krijgt een lepel en iedereen zit gehurkt of op een laag krukje bij de grote schaal eten die op de grond staat. Zo hadden we ook al een paar keer met Marieke en haar personeel meegegeten.

We zijn nu na een paar dagen Kaufontiene op weg naar Mali, we hebben een visum vanaf 1 december en mogen er dan een maand zijn. Mali is erg groot. We weten nog niet of we ook naar Timboekto gaan, misschien met een meerdaagse boottocht. We moeten echter ook erg op de tijd letten omdat we ook nog genoeg tijd voor Ghana willen hebben op het einde.

Vandaag wilde de auto plots niet meer in de achteruit! Martin heeft het los gehaald en kon niks vinden wel deed de achteruit het daarna gelukkig weer. Johan vond op die plek een hele mooie schorpioen, Hij dacht eerst nog dat het misschien een krabbetje was, maar wilde graag dat we even kwamen kijken voordat hij verder ging het beestje naar buiten te lokken. Hij is zich goed bewust van het mogelijke gevaar, gelukkig maar. We zien nu ook al af en toe aapjes onderweg. We hebben er nog niet zoveel gezien, maar dat gaat zeker komen.

Voor de nacht zijn we een klein zijpad ingegaan, we verstoppen ons graag een beetje. Dat wil goed hier want het gras is wel twee meter hoog! We staan in de berm, een paar stuikjes hebben we platgereden en het op onze plek iets minder hoge gras platgetrapt. Daarop staat ons tentje nu en we hebben een tentje op het dak erbij.

Vandaar heb je schitterend uitzicht over het hoge gras heen. Martin heeft met vakkundig improviseren een alternatief PC-stekkertje gemaakt omdat de vorige stuk is gegaan. Continu hoor je vele en ook verschillende krekelgeluiden. Het al om een uur of zeven flink donker. We hebben een ouderwetse petroleumlamp voor licht. Zaklantarens en natuurlijk kunnen we een lamp van/in de auto aan doen.

Dit was het eerst voor nu. Nu afwachten wanneer we een internetplek tegenkomen.